(for English scroll down)
Ποτέ δεν περίμενα πως σε ένα υπόγειο κτηρίου γραφείων
σε μία κεντρική λεωφόρο της πόλης θα έβρισκα ίχνη και ενθυμίσεις
από τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας.
Η διεύθυνση του κτηρίου δεν έχει σημασία.
Το αν οι φωτογραφίες αυτές αναφέρονται στην
ίδια κατασκήνωση στην οποία πήγαινες, επίσης δεν έχει πολύ σημασία.
Αυτό που μετράει είναι οι μνήμες που αναδύονται,
ξάφνου, εκεί που δεν το περίμενες.
Η φωτογραφία είναι μία αφαιρετική τέχνη.
Επιλέγοντας το κάδρο σου, αφαιρείς το υπόλοιπο του θεατού κόσμου γύρω σου.
Σε κάποιο επίπεδο όμως,
φωτογραφία σημαίνει να μπορείς να συνθέσεις σε έννοιες
τα φαινομενικά άσχετα και τυχαία σημάδια που εμφανίζονται μπροστά σου.
Από αυτές τις έννοιες να μπορείς να βγάζεις νόημα για την ζωή που βιώνεις.
Νόημα που μπορεί να είναι διαισθητικό και όχι απαραίτητα νοητικό, να φέρει
δηλαδή ένα νόημα που το σώμα κατά-λαβαίνει,
ακόμη κι αν ο νους δεν μπορεί να το συλλάβει ακόμη με την λογική.
Πως αλλιώς θα μπορούσες να προσεγγίσεις
αυτήν την περίεργη έκθεση φωτογραφιών από παιδικές εξορμήσεις,
επιδείξεις, κατασκηνώσεις, σε ένα υπόγειο το οποίο αραιά
επισκέπτεται κόσμος, στο βάθος του οποίου βρίσκεται το μοναδικό γραφείο,
το ιατρείο ενός ταμείου, το οποίο αν και λειτουργεί,
εν την είσοδό σου μοιάζει σαν ένα άδειο σκηνικό;
Όταν η οροφή του υπογείου που κρέμεται χαμηλά πάνω από το κεφάλι σου
μοιάζει με ένα μάτριξ, δεν γίνεται να μην αναλογιστείς
πάνω στα νήματα που συνδέουν το μάτριξ της ζωής σου.
Σίγουρα θα αναρωτηθώ, πως και δεν θυμάμαι
σχεδόν τίποτα από εκείνη την εποχή;
Σε τι κατάσταση βρισκόμουν για να έχω σβήσει ή κρύψει
τις περισσότερες αναμνήσεις;
Και για ποιον λόγο επανέρχονται τώρα;
Γιατί επανέρχονται με αυτόν τον τρόπο σε αυτόν τον χώρο;
Μήπως στο υπόγειο της συνείδησής μου έχω στοιβάξει εντυπώσεις
και συνθήκες που ακόμη δεν έχουν βρει τρόπο να εκδηλωθούν
και να ολοκληρώσουν την πορεία του βιώματος;
Ίσως να μην μπορώ να απαντήσω ακόμη σε αυτά τα ερωτήματα
αλλά σίγουρα μπορώ να θυμηθώ και αποκριθώ
πως ότι ο τρόπος με τον οποίο ζω σήμερα επηρεάζεται
από αόρατα νήματα που βυθίζονται στο υπόγειο του παρελθόντος.
Να που η φωτογραφία μου αποκαλύπτει αυτό.
Να ένας λόγος για τον οποίο ασχολήθηκα από μικρός μαζί της,
για να γνωρίσω τον εαυτό μου.
Την ίδια στιγμή, γνωρίζω βιωματικά,
πως την ζωή μου επηρεάζουν και νήματα που ανυψώνονται προς το φως.
Κι εμένα, όπως η φωτογραφία είναι ένας χορός μεταξύ
σκοταδιού και φωτός πάνω στο εύθραυστο όριο της στιγμής,
η θέση μου, δεν είναι στο υπόγειο αλλά πάνω στην επιφάνεια της γης,
με σκοπό να ισορροπήσω και να εκδηλώσω
τις αντίρροπες τάσεις των υπόγειων και αιθέριων νημάτων
σε χορό σύνδεσης, ομορφιάς και συνείδησης.
Αφήνοντας πίσω μου αυτόν τον υπόγειο χώρο πάντως,
συνειδητοποιώ κάτι που τόσα χρόνια ενασχόλησης με την φωτογραφία,
δεν το είχα συλλάβει.
Κάποια πράγματα μπορεί να αιωρούνται κάτω από άπλετο φως,
και όμως να εξακολουθούν να βρίσκονται στο σκοτάδι.
[Το άρθρο αυτό γράφτηκε εξ' ολοκλήρου με ΑΑΝ (Αγνή Ανθρώπινη Νοημοσύνη)]
I never expected that in the basement of an office building
on a central avenue in the city,
I would find traces and memories of my childhood summers.
The building's address doesn't matter.
Whether these photos are of the same camp you used to go to
doesn't really matter either.
What matters are the memories that suddenly surface
when you least expect them.
Photography is an art that works with abstraction.
By choosing your frame, you eliminate
the rest of the visible world around you.
On some level, however, photography means
being able to synthesize the seemingly unrelated and random signs
that appear before you, into meaningful concepts.
From these concepts, you can derive meaning for the life you are experiencing,
a meaning that may be intuitive rather than strictly rational;
in other words, a meaning that the body perceives,
even if the mind cannot yet grasp through
logic.
How else could you approach this strange photo
exhibition of children’s outings,
performances, and camps, held in a basement that few people ever visit,
at the far end of which lies the only office, the clinic of a health insurance fund,
which, although it’s still in operation,
looks like an empty stage set the moment you walk in?
When the basement ceiling, hanging low over your head, looks like a matrix,
you can’t help but reflect on the threads that connect the matrix of your life.
I’m sure I’ll ask myself,
“How is it that I remember almost nothing from that time?”
What state was I in that caused me
to erase or suppress most of those memories?
And why are they resurfacing now?
Why are they resurfacing in this way, in this space?
Could it be that in the depths of my consciousness
I have stored impressions and circumstances that have not yet found a way
to manifest themselves and complete the journey of that experience?
I may not be able to answer these questions just yet,
but I can certainly recall and conclude
that the way I live today is influenced by invisible threads that run deep
into the depths of the past.
See how photography reveals just that.
Here’s one reason why I’ve been involved
with photography since I was young: to get to know myself.
At the same time,
I know from personal experience that my life is also influenced by
threads that rise toward the light.
And to me, just as photography is a dance between
darkness and light on the fragile threshold of the moment,
my place is not underground but on the surface of the earth,
with the purpose of balancing and manifesting the opposing forces
of the subterranean and ethereal threads
in a dance of connection, beauty, and consciousness.
Leaving that underground space behind me, however,
I realize something that I hadn’t grasped
in all my years of working with photography,.
Some things may hover under full and bright light,
and yet still remain in the dark.
[This article was written completely with PHI (Pure Human Intelligence)]
