Season Of The Olive (Meditative Olive Picking in Eressos, October 2017)

(For the Greek version scroll to the bottom) As I’m climbing down the tree I find myself alone on the field. The rest must have moved further. This gives me a chance to stand and feel the silence, listen to the sounds of nature under the golden October sun. Then I start to walk towards where the others should be, when the sound of a conversation blows in my ears. What I see behind the rich leaves and branches makes me still, catching myself enchanted. It is a very simple spectacle but then I feel it contains something special and archaic. Two women are sitting next to each other on a piece of cloth on the ground picking over olives and stories to share between them. That simple. I don’t know them very well, except that I know that until yesterday they didn’t knew each other. And today they sit side by side chatting as if they belong to the same village, tribe. They are not even from around the area, they both have come from different countries. But their exuberant bodies remind me of those ancient figurines of Aegean/Mediterranean depicting the great mother Goddess. I realize that I’m witnessing a scene that could be taking place in any time in history, from today to the origins of civilization, a scene symbolic to our connection with nature and people.

Then I conceive the idea that every time one picks olives in our times, at least in these places where it is still done by hand, one goes millenniums back on the course of civilization, to where humankind were making the transition from hunting gathering to cultivating the land.

Writing this, as a winter have passed in which I raised my hands to pick up olives at four different places in the country, I realize that to a scene like this, I couldn’t be a witness but in a few places that have been left. One of them being this blessed place: Lesvos, Eressos, Osho Afroz meditation center.

This kind of labor has a different and special quality in a meditation center. Anywhere else the point would be the product, the day’s pay, profit. Here the point is meditation (and the theme is love). Of course it has to do with the center having oil and olives for the next season but the thing is whatever happens is centered around the meditative process. This gives a special quality to the labor and opens a space for deep human conditions to be expressed. People come to pick olives not for a day’s pay. Actually they’re going to pay a small amount of money to participate. They don’t even get to try the olives and oil, unless they come again next season. So why would they do it anyway? If it about meditation, why don’t they just come to sit and meditate? For me that I have a piece of land and work on it, questions like these are raised.

And after twelve consecutive years of coming to Afroz, October of 2017 is my first time in the olive picking-basically because it is the first time that it doesn’t take place in November. Experiencing the way in which one would choose to pick olives for meditation, I found out some extraordinary things. Basically it is picking up how to weave meditation into the day, but I’ll get to more details.

Agricultural labors like this always had the way to bring people in the present moment, as well as bringing them close together. It is not by chance that works like these were traditionally accompanied by singing. To sing, not only breaks the monotony of a repeated job, making it more pleasant, but it also provides rhythm to it which connects the people, bring them in a state of flow, thus making work more easy. Also, because the brain has a limited amount of functions that it can operate at any given moment, basically two, then working and singing together leaves no room for the mind to wonder around in thoughts. Since thinking habituates past and future but not present, the work/sing combination serves as a tool of being in the present moment, of emptying and decompressing the intellectual.

So, in this piece of land in the edge of nowhere, their space found people from all these countries: Greece, Israel, Spain, Ireland, Estonia, Germany, Rumania, Denmark, Turkey (and I may be forgetting some). No wonder that this humble peasantry turned into a multicultural happening. Α playground where each people’s qualities are unfolded and where you can see clearly the cultural conditioning but start to sense the individual behind it. Where you come to sense a deeper source of humanity that connects as all, and learn, not only about other cultures but, through mirroring to them, your own self.

And if you take away the things that characterize our era, the dynamic of what is experienced and witnessed could be 100, 1000, 2000 years ago. It’s not only that I am fascinated by the mere fact of it that I know I’m repeating this, but also because I find that it connects us with something deeper and higher than our tiny ego selves, with the earth, the culture, the invisible thread through time, space, collective soul.

I usually hear people complaint that even though they’ve been on vacation, they haven’t rested enough. Maybe what they don’t suspect is that it happens because their routine and automatic reflexes follow them wherever they go. Like every time they open their electronic devices to fill their vacant time, entertain their feeling of loneliness or escape some uncomfortable feeling. Also because, even in their vacation, they carry the mindset of I have to see sight too, I have to hunt for memorabilia, I have to look happy online, I have to check all the boxes on my list. You may ask, this doesn’t happen in a meditation center? It certainly can happen anywhere, it’s about handling the experience, not the about the actual location. What the actual meditation center does is open up the space in which one can meet with himself, in all its dimensions. It’s having the opportunity to reflect in a mirror, to be in an energy where it’s safe to stick to yourself, not having to get distracted, to try to escape anymore.

Or you may watch how when people start to relax, something wonderful and rich makes appearance from the inside. Like this woman from north Europe, that when she arrived looked to me a bit closed to herself. A morning before the olive group started that I talked with her, I found out she is a professional dancer. I thought I couldn’t have figured it out. But day by day, as the olive picking gained up rhythm, I started glimpsing how she unfolded and flowered in the process, I watched the spirit of dancing taking form and processing her, not by some kind of intricate dancing, just by the way her body were manifesting the trivial movements that the labor required into a dancing poetry.

Now, you give me this kind of witnessing and you’ve got me enchanted. And something more. In our times, where materials matter so much, where things are in a sale/buy bid, where we mostly come in contact with things (and ideas) manufactured rather than from nature, picking up olives has a special quality. It shows us in a hands on level how nature can feed and nurture us, almost with nothing, just by being present, showing up and let ourselves in its flow.

In my expedition to understand all these things, I concluded to a series of reasons (not that their needed but it’s good if you want to write an article) in why people from high organized societies (to the level of sterilization as we like to say here) would choose to have their holydays picking up olives in a Greek island. Here I go: in order to retrieve their hands from electronic keyboards and screens and indulge them deep in the “dirt” of the earth’s soil (the one that scientists recently are discovering is full of anti-depressant bacteria). To come in contact with the ways and rhythms of nature and the natural level of relating with people. To have the opportunity to experience the tangible result of their work-instead of it being an abstract figure on a screen. And the opportunity to look their working partner straight in the eyes, without boxes, excuse and filters. So, to communicate directly, with honesty. To feel the joy of sharing company around a big table and a plate of food that really tastes as a reward for the day’s labor, and go to bed fulfilled, with this sweet tiredness and dignity of an honest day of work. Thus, to feel part of a team in a different quality of working. To take part in a process where they’re not been asked anything specifically or absolutely, except from the invitation to be present and let thigs unfold. To feel part of the meditation center and of how we do things the Greek way (this is a must actually). To experience meditation out of the box of spirituality, into the real level of everyday life, in practice and with the friction of life’s circumstances.

It’s very interesting how nature is abundant in wisdom and lessons given in the most simple way. For example, the fruit of the olive tree has to be crushed for its green gold to manifest. The tree itself has to be trimmed deeply in order for it to live, develop in a healthy way and thrive with fruit. Until it got trimmed it was heavy, blocked, then it sprang free to open up for the sun, the wind, to allow fluids of earth focus on its fruition. Isn’t this what happens with us humans too? For all that we create, achieve, fight for, isn’t there a time coming that we need to let go? To let them be crushed so that we shower on the extract and move on with life to a new level? And when something appears to be a setback in life, couldn’t it just be new space created for some fresh way of being, a confirmation that life has a lot more to give, lessons, experiences, a way to come now, here?

Thank you for reading this article. I hope you found it interesting and useful. If so, feel free to share it and to subscribe to my blog in order to receive notifications. The most important of all, use what you learn to bring light and love to yourself and the world! E.S.

Κατεβαίνοντας από το δέντρο βρίσκω τον εαυτό μου μόνο στο χωράφι. Οι υπόλοιποι πρέπει να έχουν προχωρήσει παρακάτω. Στέκομαι λίγο για να αφουγκραστώ την όμορφη ησυχία και τους ήχους της φύσης κάτω από το χρυσό φως του Οκτώβρη. Αρχίζω να προχωράω για να βρω τους άλλους όταν ο ήχος μιας συνομιλίας έρχεται να χαϊδέψει τα αυτιά μου. Αυτό που εμφανίζετε πίσω από τα φύλλα και τα κλαδιά με κάνει να κοντοσταθώ και να πιάσω τον εαυτό μου να μαγεύετε. Είναι ένα πολύ απλό θέαμα εκ πρώτης όψεως, νιώθω όμως ότι περιέχει κάτι αρχέγονο και ιδιαίτερο. Δύο γυναίκες καθισμένες πάνω σε λινάτσες στο έδαφος, δίπλα δίπλα, να ξεδιαλέγουν ελιές και να συζητάνε. Τόσο απλό. Δεν τις ξέρω καλά, ξέρω όμως αρκετά για να γνωρίζω πως μέχρι χθες δεν γνώριζαν η μία την άλλη. Και σήμερα κάθονται δίπλα δίπλα, κουβεντιάζοντας σαν να ανήκαν στο ίδιο χωριό, την ίδια φυλή. Δεν είναι καν από την περιοχή, έχουν έρθει από διαφορετική χώρα η καθεμία. Αλλά τα πληθωρικά σώματά τους τις κάνουν να θυμίζουν στα μάτια μου αυτά τα αρχαία ειδώλια του Αιγαίου/Μεσογείου που εικονίζουν την μεγάλη μητέρα/θεά. Συνειδητοποιώ ότι έχω μπροστά μου μια άχρονη στιγμή, μία σκηνή που θα μπορούσε να διαδραματίζεται σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο από σήμερα έως τις αρχές του πολιτισμού, μία εικόνα συμβολική του νοήματος που βγάζουμε για την κοινωνία μας με την φύση και τους ανθρώπους. Κάπως έτσι συλλαμβάνω την ιδέα ότι κάθε φορά που μαζεύεις ελιές στην εποχή μας -τουλάχιστον στα μέρη αυτά που το μάζεμα της ελιάς γίνεται χειρωνακτικά- εν μέρει πηγαίνεις πίσω χιλιετίες πριν, έως τις απαρχές του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε, τότε που η ανθρωπότητα έκανε την μετάβαση από το κυνήγι/συλλογή τροφής, στην καλλιέργεια της γης. Σήμερα, περασμένου του φετινού χειμώνα στον οποίο σήκωσα τα χέρια μου ψηλά για να μαζέψω τον καρπό της ελιάς σε τέσσερα διαφορετικά μέρη στην Ελλάδα, συνειδητοποιώ ότι μίας σκηνής σαν κι αυτή πιθανότατα δεν θα μπορούσα να βρεθώ μάρτυρας παρά μόνο σε αυτό το ευλογημένο μέρος: Λέσβος, Ερεσός, κέντρο διαλογισμού Άφροζ (με αυτήν την σειρά). Το να μαζεύεις ελιές στο κέντρο διαλογισμού έχει μια άλλη, ιδιαίτερη ποιότητα. Οπουδήποτε αλλού το μέλημα είναι το κέρδος, το μεροκάματο. Εδώ το μέλημα είναι ο διαλογισμός. Σίγουρα είναι για να έχει λάδι και ελιές το κέντρο για την επόμενη περίοδο, όμως ότι συμβαίνει περνάει πρώτα μέσα από τον διαλογισμό. Αυτό δίνει μια ξεχωριστή ποιότητα στην εργασία και ανοίγει τον χώρο για να εκφραστούν βαθιές ανθρώπινες καταστάσεις. Αυτοί που θα έρθουν να μαζέψουν ελιές δεν έρχονται για το μεροκάματο. Μάλιστα θα πληρώσουν ένα μικρό ποσό κι από πάνω για να έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν. Δεν πρόκειται να προλάβουν να δοκιμάσουν το λάδι και τις ελιές-εκτός αν έρθουν την επόμενη χρονιά. Γιατί το κάνουν τότε, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Κι αν ο διαλογισμός είναι το ζητούμενο, γιατί δεν έρχονται απλά να μείνουν και να διαλογιστούν; Για εμένα που έχω γη και εργάζομαι συνέχεια σε αυτήν, αυτό μου φάνηκε στ’ αλήθεια περίεργο και αξιοσημείωτο. Και μετά από δώδεκα συνεχόμενα χρόνια που έρχομαι στο Άφροζ, τον Οκτώβρη του 2017 ήταν η πρώτη φορά που έλαβα μέρος στο μάζεμα της ελιάς –κυρίως γιατί ήταν η πρώτη χρονιά που αυτό δεν έλαβε μέρος τον Νοέμβρη. Βιώνοντας λοιπόν τον λόγο για τον οποίον κάποιος θα επιλέξει να μαζέψει ελιές για διαλογισμό, ανακάλυψα κάποια εκπληκτικά πράγματα. Αυτού του είδους οι αγροτικές εργασίες είχαν ανέκαθεν τον τρόπο, την ποιότητα να φέρνουν τον κόσμο στο παρών, όσο επίσης και να φέρνουν την κοινότητα κοντά. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτού του είδους οι εργασίες συνοδεύονταν παραδοσιακά από τραγούδι. Το τραγούδι, όχι μόνο σπάει την μονοτονία μιας συνεχόμενης κι επαναλαμβανόμενης εργασίας και την κάνει ευχάριστη αλλά παρέχοντας ρυθμό και σύνδεση με την ομάδα κάνει την εργασία και συνεργασία ευκολότερη. Επίσης, δεδομένου ότι ο εγκέφαλος έχει έναν περιορισμένο αριθμό λειτουργιών που μπορεί να κάνει ταυτόχρονα, συνήθως δύο, τότε κάνοντας εργασία, τραγουδώντας ταυτόχρονα, δεν αφήνει περιθώριο στο μυαλό να τρέξει αλλού -βλέπε σκέψεις. Αφού η σκέψη δεν βρίσκεται στο παρών αλλά στο παρελθόν ή το μέλλον, ο συνδυασμός εργασίας με τραγούδι -ή συζήτησης, όπως αυτή των δύο αρχέγονων θηλυκών- λειτουργεί ως εργαλείο ύπαρξης στην παρούσα στιγμή, αδειάσματος και αποσυμπίεσης του μυαλού. Σε αυτό λοιπόν το κομμάτι γης στην άκρη του πουθενά, βρέθηκαν να μαζεύουν την ελιά άνθρωποι από όλες αυτές τις χώρες: Ελλάς, Ισραήλ, Ισπανία, Ιρλανδία, Εσθονία, Γερμανία, Ρουμανία, Δανία, Τουρκία (και ίσως να ξεχνάω κάποια ακόμη). Έτσι η αγροτική εργασία μετατρέπεται σε πολυπολιτισμικό δρώμενο, όπου αρχίζεις να νιώθεις πέρα από τις διαφορές. Εξακολουθείς να τις βλέπεις, αλλά έρχεσαι σε επαφή με μια βαθύτερης ουσίας ανθρωπιά που μας συνδέει όλους. Και μαθαίνεις πολλά, όχι μόνο για άλλους πολιτισμούς αλλά και για τον εαυτό σου. Και, αν βγάλεις έξω κάποια πράγματα που μαρτυρούν την σύγχρονη εποχή, η δυναμική της σκηνής της οποίας είσαι μέρος και μάρτυρας θα μπορούσε να βρίσκεται 100, 1000, 2000 χρόνια πριν. Αυτό σε κάνει να νιώθεις συνδεμένος με κάτι βαθύτερο και ανώτερο από εσένα, με την γη, με τον πολιτισμό, με το νήμα που μας συνδέει όλους στον χώρο, χρόνο, ψυχή. Συνήθως οι άνθρωποι παραπονιούνται πως αν και πάνε διακοπές, δεν ξεκουράζονται βαθιά. Ίσως να μην υποπτεύονται πως αυτό συμβαίνει γιατί η ρουτίνα και τα αυτόματα αντανακλαστικά τους τους ακολουθούν όπου πάνε, όπως κάθε φορά που ανοίγουν την ηλεκτρονική τους συσκευή για να γεμίσουν την ώρα τους, να διασκεδάσουν την μοναξιά τους ή να ξεφύγουν από ένα άβολο συναίσθημα. Γιατί επίσης, ακόμα και στις διακοπές τους έχουν την νοοτροπία, πρέπει να δω κι αυτό το αξιοθέατο, πρέπει να κάνω κι αυτό, πρέπει να κάνω τικ και σε αυτό το κουτάκι. Αν ρωτήσεις, στο κέντρο διαλογισμού δεν μπορεί να συμβεί αυτό; Η απάντηση είναι πως μπορεί να συμβεί οπουδήποτε γιατί έχει να κάνει με το πως προσεγγίζει κανείς την εμπειρία, όχι με τον τόπο. Όμως, ο συγκεκριμένος τόπος ανοίγει έναν χώρο στον οποίο μπορεί κανείς να συναντήσει τον εαυτό του, σε όλες του τις φάσεις. Είναι σαν να βάζει έναν καθρέπτη μπροστά σου, σαν η ενέργεια του χώρου να λέει, δεν χρειάζεται να αποσπάς την προσοχή σου, δεν χρειάζεται να δραπετεύσεις τον εαυτό σου πια. Για αυτήν την φυσική ανθρώπινη κατάσταση ήρθαν οι άνθρωποι που γνώρισα κάτω από τα ελιόδεντρα. Για να έχουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από τον απάνθρωπο πολυάσχολο τρόπο ζωής, να επιστρέψουν στο ανθρώπινο μέτρο, να έρθουν σε ουσιαστική και βαθιά επαφή με την φύση και τους ανθρώπους και το κέντρο της ύπαρξής τους. Οι συνθήκες για να περάσει κανείς σε αυτό το επίπεδο δημιουργούνται, εν μέρει τουλάχιστον, από το γεγονός πως υπάρχει το πλαίσιο του μαζεύουμε τις ελιές αλλά δεν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος. Κανείς δεν σου λέει πρέπει να εργαστείς τόσες ώρες να μαζέψεις τόσα κιλά. Έτσι, υπάρχει ο διαθέσιμος χώρος για τα υπόλοιπα να ξεδιπλωθούν από μόνα τους. Μπορείς να δεις λοιπόν τις γυναίκες να κάθονται κάτω σε κύκλο να ξεδιαλέγουν τον καρπό, συζητώντας για τα πάντα, και τους άντρες να σκαρφαλώνουν πάνω στα δέντρα και κάτω στην παιδική τους ηλικία. ‘Η να παρατηρήσεις πως καθώς οι άνθρωποι χαλαρώνουν αρχίζουν να εμφανίζουν τον πλούτο που έχουν μέσα τους. Όπως μια γυναίκα από την βόρεια Ευρώπη που τις πρώτες μέρες στον χώρο φαινόταν αρκετά κλειστή στον εαυτό της. Ένα πρωϊνό που συζήτησα μαζί της ανακάλυψα ότι είναι επαγγελματίας χορεύτρια. Δεν θα το είχα φανταστεί. Όμως καθώς άρχισε το μάζεμα της ελιάς, μέρα με την ημέρα άρχισα να την βλέπω να ανθίζει, το πνεύμα του χορευτή μέσα της να ζωντανεύει, να παίρνει σάρκα και οστά και να την κυριεύει, μετατρέποντας τις κινήσεις της στην εργασία και στις χειρονομίες της όταν μίλαγε σε ποίηση. Τέτοιες παρατηρήσεις άσε με εμένα να κάνω και με έχεις μαγέψει. Και κάτι ακόμη. Στην εποχή μας που τα υλικά μετράνε τόσο πολύ, που τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται και όπου τα υλικά με τα οποία συνήθως ερχόμαστε σε επαφή είναι συνήθως κατασκευασμένα, τεχνητά υλικά ή άυλα, σε αντίθεση με αυτά τα οποία προέρχονται από την φύση, το μάζεμα της ελιάς έχει μια ιδιαίτερη αξία, καθώς μας δείχνει στο πιο χειροπιαστό επίπεδο πως μπορούμε να έχουμε κάτι από την φύση, πως η φύση μπορεί να μας θρέψει, με σχεδόν τίποτα, με λίγη φροντίδα για λίγο καιρό, απλά με το να είμαστε παρών, να εμφανιστούμε και να βάλουμε εργασία. Στην προσπάθεια μου λοιπόν να καταλάβω, κατέληξα σε μια σειρά λόγων για τους οποίους οι άνθρωποι από τις πολύ οργανωμένες σε βαθμό ‘’αποστείρωσης’’ κοινωνίες, όπως αυτές της βόρειας Ευρώπης να επιλέξει να περάσει τις διακοπές του μαζεύοντας ελιές σε ένα Ελληνικό νησί. Για να αποτραβήξουν τα χέρια τους από τα πληκτρολόγια και τις οθόνες και να τα «βρωμίσουν», να νιώσουν την γη στις παλάμες τους. Για να έρθουν έτσι σε επαφή με τους τρόπους της φύσης και την φυσικότητα των σχέσεων. Για να έχουν την δυνατότητα να δουν το χειροπιαστό αποτέλεσμα της εργασίας τους-αντί για μια αφηρημένη έννοια σε μια οθόνη- και την ευκαιρία να κοιτάξουν τον συνάδελφό τους κατάματα στα μάτια, χωρίς κουτιά, κουβούκλια, χωρίσματα. Να επικοινωνήσουν λοιπόν άμεσα, με ειλικρίνεια. Να νιώσουν την χαρά του να φάνε ένα πιάτο φαΐ σαν ανταμοιβή αυτής της εργασίας τους, να πέσουν στο κρεββάτι με την γλυκιά κούραση και την αξιοπρέπεια μιας μέρας έντιμης εργασίας. Να βιώσουν τον διαλογισμό έξω από το πλαίσιο της πνευματικότητας, στο πραγματικό πεδίο της καθημερινότητας, στην πράξη και τριβή των συνθηκών της ζωής. Να νιώσουν μέρος μιας ομάδας σε μια άλλη ποιότητα εργασίας. Να συμμετέχουν σε μία διαδικασία στην οποία δεν τους ζητάνε κάτι συγκεκριμένο, ούτε να μιλάνε, ούτε να είναι σε ησυχία, ούτε να μοιράζονται, ούτε να ανοίγονται αλλά να είναι απλά παρών. Να νιώσουν μέρος του χώρου, μέρος του πως τα κάνουμε τα πράγματα στην Ελλάδα. Έχει ενδιαφέρον πως η φύση είναι γεμάτη σοφία και μαθήματα δοσμένα με τον πιο απλό τρόπο. Για παράδειγμα, ο καρπός της ελιάς πρέπει να συνθλιβεί για να βγει ο πράσινος χρυσός. Το δέντρο πρέπει να κοπεί, να κλαδευτεί για να μπορέσει να ζήσει, να αναπτυχθεί υγειές και να ευδοκιμήσει. Έως το κλάδεμα ήταν μπουκωμένο, θολωμένο από τα πολλά βάρη, μετά είναι ελεύθερο να δεχθεί τον άνεμο, τον ήλιο, να εστιάσει τους χυμούς της γης για να καρπίσει. Κάπως έτσι δεν συμβαίνει και με τους ανθρώπους; Όλα όσα δημιουργούμαι, καταφέρνουμε, παλεύουμε, δεν φτάνει μια στιγμή που χρειάζεται να τα αφήσουμε να φύγουν από πάνω μας, να συνθλιβούν, για να προχωρήσουμε και εμείς και η ζωή σε άλλα επίπεδα; Κι όταν κάτι μοιάσει με αναποδιά της ζωής, δεν μπορεί να είναι χώρος που δημιουργείται για να γεννηθεί κάτι νέο, μια επιβεβαίωση ότι η ζωή έχει να σου δώσει ακόμα μαθήματα, και τον τρόπο για να έρθεις στο εδώ και τώρα;

Say It Out Loud (genre:NLP)

Our ability to use language in order to receive and transmit information is so ingrained in us that we usually take it for granted. Isn’t this wonderful? In this way we have a tool that we use spontaneously in order to navigate our daily lives successfully. Very often though we forget that language has varying characteristics that if we take advantage of consciously we can increase our rate of learning, our impact to the world and many other things that we hold important in life.

 

Within the mechanisms and characteristics of language lies everything we need in order to maximize successful communication, learning and the benefits that these have in our life. This article talks about some simple but powerful tips on how by the use of language we can achieve these things, learning, better communication, confidence, focus and more.

 

Very often in our times science comes to discover, verify and expound things that were experientially known through the ages. One of them is a characteristic that I observe in my family from my mother’s side. I never would imagine that it would be something that science would uncover. Since a small child I was impressed, when visiting my grandmother, her sister, in fact any older member of that side of the family, to notice that when they were reading something, be it a book, a newspaper or even the subtitles on tv, they were repeating it loudly as they read it-just loud enough so they could hear it. Often I was wondering whether this was due to a problem in understanding. But they were very smart indeed, no matter if they were educated or not. A long time had to pass until I realize that they were using an old empirical tool. Turns out that modern science of the brain verifies that the best way for someone to learn what reads or hears, to hold information and memorize, is to repeat it at the time he/she reads or hears it.

 

You may say at this point that memorizing is dead in our search engine era. And you would be right. Nevertheless, there are still things that we need to memorize, be it academic knowledge or remembering people’s names. Do you know that the best way to hold a name of someone you’ve just met is to repeat the name upon hearing it? It sounds ridiculously simple and yet it is truly miraculous. I always had a big issue remembering people’s names. But since I’m using this technic my ability to remember names has increased magnificently. This in turn, has helped make my communication and connection with people a lot easier and deeper and fun. It is simple, we all feel good, closer to validated when people remember our names.

 

I don’t know if for you it has to do with remembering names, or with academic knowledge or something else. Whichever the case, the key here is about distraction/focus of attention. Our mind, in the conscious level, has a limited amount of actions that it can perform, information that it can hold, in any given moment. How many times have you caught yourself drifting in thoughts while reading a book? That’s because the brain has the capability of performing one more operation while reading and you gave it the chance to drift by not making sure that this operation is not engaged in the specific task, reading in this example. What is happening when we read out loud is that we engage our brain in two operations, thus leaving it no space for something else. Which means that we have an old but amazing tool in our hands in order to deal with this scourge of our times, attention distraction, and come to our presence.

 

Our ability to remember things doesn’t have to do solely with school. When you have for example, to pass an important message to someone, on what and how this person has to do something, you can make sure that he remembers by asking the person to repeat what you said. If it is you that find it difficult to remember information or instructions (I know I used to be, especially upon hearing it since I’m more into visualizing when it comes to processing information) then just repeat what you’ve just heard. You will be surprised by how much better you can hold information. And you’ll get extra points for engagement by your interlocutor. Because above all, this is a tool of presence. Bringing us here and now. When we are now, not only we can hold information in a better way, not only do we minimize distractions from outside, and the influence that our filters and prejudices have in our understanding of the world, but we also cultivate the ground for deep and direct communication with the people around us.

I hope you found this article interesting and useful. If so, feel free to share it and to subscribe to my blog in order to receive notifications. The most important of all, use what you learn to bring light and love to yourself and the world! E.S.
(Photographs are from Spray Vision-Athens, project)

 (Following is the article in Greek) 

Η ικανότητά μας να χρησιμοποιούμε την γλώσσα για να λαμβάνουμε και να εκπέμπουμε πληροφορίες είναι τόσο αποτυπωμένη μέσα μας που την εκλαμβάνουμε ως δεδομένη. Δεν είναι υπέροχο αυτό; Έχουμε έτσι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούμε αυθόρμητα για να περιηγηθούμε την καθημερινότητα με επιτυχία. Όμως πολύ συχνά ξεχνάμε ότι η γλώσσα έχει διάφορα χαρακτηριστικά τα οποία αν εκμεταλλευτούμε συνειδητά μπορούμε να αυξήσουμε τον ρυθμό μάθησής μας, τον βαθμό στον οποίο επηρεάζουμε τον κόσμο και πολλά άλλα πράγματα τα οποία θεωρούμε σημαντικά.

 

Μέσα στους μηχανισμούς και τα χαρακτηριστικά της γλώσσας υπάρχει ότι χρειαζόμαστε για να μεγιστοποιήσουμε την επικοινωνία, την μάθηση και τα οφέλη που αυτές έχουν στην ζωή μας. Το άρθρο αυτό καταπιάνεται ακριβώς με το πως μέσω της γλώσσας μπορούμε να καταφέρουμε αυτά τα πράγματα- μάθηση, καλύτερη επικοινωνία, αυτοπεποίθηση, εστίαση και ότι άλλο χρειαζόμαστε.

 

Πολύ συχνά στην εποχή μας, η επιστήμη έρχεται να ανακαλύψει ή να ερμηνεύσει πράγματα που ήταν γνωστά με εμπειρικό τρόπο από πολύ παλιά. Ποτέ δεν θα πίστευα ότι ένα χαρακτηριστικό που παρατηρώ στην οικογένεια από την πλευρά της μητέρας μου, θα ήταν ένα από τα μυστικά που αποκαλύπτει η νευροεπιστήμη σήμερα. Από μικρό παιδί, μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, όταν επισκεπτόμασταν την γιαγιά, την θεία μου και οποιονδήποτε από την οικογένεια της μητέρας μου, που όταν διάβαζαν κάτι, ένα βιβλίο ή περιοδικό ή ακόμα και τους υπότιτλους στην τηλεόραση, το επαναλαμβάναν ψιθυριστά. Συχνά αναρωτιόμουν αν είχαν κάποιο πρόβλημα στο να καταλάβουν. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι στ’ αλήθεια χρησιμοποιούσαν ένα αρχαίο εμπειρικό εργαλείο. Η επιστήμη του εγκεφάλου λοιπόν, επιβεβαιώνει σήμερα πως ο καλύτερος τρόπος για μάθει κάποιος αυτά που διαβάζει, να κρατήσει τις πληροφορίες, να αποστηθίσει, είναι να τα επαναλαμβάνει με την φωνή του την ώρα που τα διαβάζει.

 

Μπορεί να μου πείτε ότι η αποστήθιση έχει πεθάνει πια στην εποχή των μηχανών αναζήτησης. Και θα έχετε δίκιο. Σίγουρα όμως θα εξακολουθούν να υπάρχουν πράγματα που χρειάζεται κατά καιρούς να αποστηθίσουμε, είτε έχει να κάνει με ακαδημαϊκή γνώση είτε με το να συγκρατούμε τα ονόματα των ανθρώπων. Γνωρίζετε ότι ο καλύτερος τρόπος για να μείνει στην μνήμη ένα όνομα είναι να το επαναλάβετε φωναχτά μόλις το ακούσετε; Ακούγεται πολύ απλό αλλά είναι πραγματικά θαυματουργό. Ανέκαθεν είχα μεγάλο πρόβλημα στο να θυμάμαι ονόματα. Από τότε που χρησιμοποιώ αυτήν την απλή τεχνική το ποσοστό στο οποίο τα θυμάμαι έχει μεγεθυνθεί σε εκπληκτικό βαθμό. Με την σειρά του αυτό έχει διευκολύνει την επικοινωνία και την σύνδεση με τους ανθρώπους σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Είναι απλό, οι άνθρωποι αισθάνονται όμορφα και οικεία όταν θυμάσαι το όνομά τους.

Είτε για εσάς έχει να κάνει με το να θυμάστε ονόματα, είτε ακόμη περισσότερο με γνώσεις που έχετε να μάθετε, το κλειδί εδώ λέγετε διάσπαση/εστίαση της προσοχής. Το μυαλό, στο συνειδητό επίπεδο, έχει έναν περιορισμένο αριθμό, τόσο λειτουργιών που μπορεί να φέρει εις πέρας, όσο και πληροφοριών που μπορεί να απορροφήσει, ανά πάσα στιγμή. Πόσες φορές σας έχει τύχει να διαβάζεται κάτι και κάποια στιγμή να πιάσετε τον νου σας να τρέχει από δω κι από κει με τις σκέψεις ενώ ακόμα διαβάζετε; Αυτό συνέβη γιατί ο εγκέφαλός μας έχει την δυνατότητα να εκτελέσει άλλη μία λειτουργία καθόσον διαβάζει και εσύ του έδωσες την ευκαιρία να ξεστρατίσει όταν δεν μερίμνησες ώστε αυτή η λειτουργία να είναι εστιασμένη στην παρούσα κατάσταση, το διάβασμα εν προκειμένω. Αυτό που συμβαίνει όταν διαβάζουμε φωναχτά, είναι πως, βάζοντας δύο εργασίες στον εγκέφαλο, διάβασμα και ανάγνωση, δεν του αφήνουμε περιθώριο για κάτι άλλο. Που σημαίνει πως έχουμε ένα παλιό, πολύ απλό αλλά εκπληκτικά αποδοτικό εργαλείο στα χέρια μας για να ξεφύγουμε από αυτήν την μάστιγα στην εποχής μας, την διάσπαση προσοχής και να έρθουμε στην παρουσία μας.

Η ικανότητά μας να θυμόμαστε πράγματα δεν έχει να κάνει μόνο με το σχολείο. Για παράδειγμα, όταν χρειάζεται να περάσεις σε κάποιον ένα σημαντικό μήνυμα για κάτι που πρέπει να κάνει, σιγουρέψου ότι ο δέκτης σου, μόλις σε ακούσει, επαναλαμβάνει τις οδηγίες που του έδωσες. Αν έχεις πρόβλημα να θυμάσαι όταν κάποιος σου δίνει οδηγίες για το πώς να κάνεις κάτι, επανέλαβε φωναχτά τα λόγια του, μετά από αυτόν. Θα εκπλαγείς από το περισσότερο συγκρατείς τις πληροφορίες. Είναι ένα πολύ απλό αλλά θαυματουργό εργαλείο. Και θα πάρεις επιπλέον πόντους από τον συνομιλητή σου για την παρουσία και αφοσίωσή σου στην επικοινωνία. Γιατί πάνω από όλα, είναι ένα εργαλείο παρουσίας. Μας φέρνει στο εδώ και τώρα. Όταν είμαστε στο παρών, όχι μόνο μπορούμε να συγκρατήσουμε καλύτερα τις όποιες πληροφορίες, όχι μόνο ελαχιστοποιούμε τόσο τον περισπασμό, όσο και την επίδραση που έχουν τα φίλτρα και οι προκαταλήψεις μας ως προς την αντίληψη της πραγματικότητας, αλλά και δημιουργούμε το έδαφος για βαθιά και άμεση επικοινωνία με τους ανθρώπους γύρω μας.

Ελπίζω να βρήκες αυτό το άρθρο χρήσιμο. Αν ναι, μπορείς να το μοιραστείς και να εγγραφείς στο ισολόγιό μου για να λαμβάνεις ειδοποιήσεις. Το πιο σημαντικό, χρησιμοποίησε ότι μαθαίνεις για να φέρεις φως και αγάπη στον εαυτό σου και τον κόσμο! Η.Σ.