This is a story that appears and resonates into my life from time to time the last years. the photos are from my project on Graffiti culture in Athens. There is no imediate connection between the story and the photos, but street art encompasses the spirit of impermanence...(scroll down for the english original version)
«Και αυτό θα περάσει»
Υπήρχε ένας βασιλιάς που είπε μια φορά κι έναν καιρό στους σοφούς της αυλής του: Έχω ένα δαχτυλίδι με ένα από τα καλύτερα διαμάντια του κόσμου και θέλω να κρύψω ένα μήνυμα κάτω από τη πέτρα, το οποίο μπορεί να φανεί χρήσιμο σε εποχή απόγνωσης. Θα δώσω αυτό το δαχτυλίδι στους κληρονόμους μου και θέλω να τους υπηρετήσει πιστά. Βρείτε ένα μήνυμα να χαραχθεί κάτω από το διαμάντι. Χρειάζεται να είναι μικρό για να χωρέσει στο δαχτυλιδι.
Οι σοφοί γνώριζαν πώς να γράψουν διατριβές αλλά δεν μπορούσαν να εκφραστούν σε μία βραχεία πρόταση. Προσπαθήσαν σκληρά αλλά δεν μπόρεσαν να βρούνε τίποτα. Ο βασιλιάς παραπονέθηκε για την αποτυχία του τολμήματός του σε έναν πιστό γέρο υπηρέτη ο οποίος τον είχε αναθρέψει από μωρό και ήταν μέρος της οικογένειας. Και ο γέρος άντρας του είπε:
‘’Δεν είμαι σοφός, δεν είμαι μορφωμένος αλλά γνωρίζω ένα μήνυμα σαν αυτό που ψάχνεις. Κατά την διάρκεια των πολλών χρόνων που πέρασα στο παλάτι γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Μία φορά, υπηρέτησα έναν μυστικιστή ο οποίος μας επισκέφτηκε μετά από πρόσκληση του πατέρα σου, και ο οποίος μου πέρασε αυτό το μήνυμα. Μόνο, μην το διαβάσεις, τοποθέτησέ το κάτω από την πέτρα μέσα στο δαχτυλίδι και διάβασέ το μονάχα όταν δεν υπάρχει καμιά διέξοδος πουθενά.’’
Ο βασιλιάς άκουσε τον γέρο υπηρέτη.
Μετά από κάποιο καιρό, οι εχθροί επιτέθηκαν στην χώρα και ο βασιλιάς έχασε τον πόλεμο. Έτρεξε να ξεφύγει με το άλογό του καθώς οι εχθροί του τον κυνηγούσαν. Ήταν μόνος του, ήταν πολλοί. Καβάλησε ως το τέλος του δρόμου. Υπήρχε ένας ψηλός λόφος μπροστά του, αν έπεφτε από εκεί, αυτό θα ήταν το τέλος. Δεν μπορούσε να πάει πίσω, καθώς οι εχθροί του πλησίαζαν. Μπορούσε ήδη να ακούσει το ποδοβολητό από τις οπλές των αλόγων. Δεν είχε καμία διέξοδο. Βρισκόταν σε απόλυτη απόγνωση.
Τότε θυμήθηκε το δαχτυλίδι. Το άνοιξε και κάτω από την πέτρα βρήκε μία επιγραφή με τέσσερεις λέξεις: ‘’Και αυτό θα περάσει.’’
Αφού διάβασε το μήνυμα ένιωσε ότι όλα ήρθαν σε ησυχία. Προφανώς, οι διώκτες του χαθήκαν και προχωρήσαν σε λάθος κατεύθυνση. Άλογα δεν ακουγόντουσαν πια.
Ο βασιλιάς πλημύρισε με ευγνωμοσύνη προς τον υπηρέτη και τον άγνωστο μυστικιστή. Οι λέξεις ήταν γεμάτες δύναμη. Έκλεισε το δαχτυλίδι και πήρε πάλι τον δρόμο. Ξανά, μάζεψε τον στρατό του και ανακατέλαβε το βασίλειο του.
Την ημέρα που επέστρεψε στο παλάτι του, οργανώθηκε μία πολυτελή υποδοχή για αυτόν, μία γιορτή για όλη την χώρα. Οι άνθρωποι εξέφραζαν πόσο αγαπούσαν τον βασιλιά τους. Ο βασιλιάς ήταν ευτυχισμένος και υπερήφανος.
Ο γέρος υπηρέτης ήρθε σε αυτόν και απαλά του είπε: ‘’Ακόμα και αυτή η στιγμή θα περάσει. Κοίτα το μήνυμα ξανά.’’
‘’Τώρα είμαι ο νικητής. Οι άνθρωποι γιορτάζουν την επιστροφή μου, δεν βρίσκομαι σε απόγνωση.’’
‘’Άκου τον γέρο υπηρέτη,’’ απάντησε, ‘’το μήνυμα λειτουργεί όχι μόνο στους κακούς καιρούς αλλά επίσης στους καλούς.’’
Ο βασιλιάς άνοιξε το δαχτυλίδι και διάβασε: ‘’Και αυτό θα περάσει.’’ Ξανά ένιωσε την ησυχία να τον καλύπτει, παρόλο και ήταν στο μέσον ενός θορυβώδες πλήθους που χόρευε. Τα συναισθήματα της υπερηφάνειας και αριστοκρατικής υπεροψίας εξαφανιστήκαν. Κατανόησε το μήνυμα. Ήταν ένας σοφός άνθρωπος.
Και τότε ο γέρος υπηρέτης είπε: ‘’Θυμάσαι όλα όσα σου σου συνέβησαν; Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Κανένα συναίσθημα δεν μένει. Όπως η νύχτα αλλάζει σε ημέρα, οι στιγμές της χαράς και της απόγνωσης αντικαθιστούν η μία την άλλη. Αποδέξου τες σαν την φύση των πραγμάτων, ως μέρος της ζωής.’’
“This too shall pass.”
There was a king and he once said to his court sages - I have a ring with one of the finest diamonds in the world and I want to hide a message under the stone which can be useful in times of despair. I will give this ring to my heirs and I want it to serve them faithfully. Come up with a message to be inscribed under the diamond. It must be short to fit on the ring.
The sages knew how to write treatises but could not express themselves in one short sentence. They tried hard but couldn’t come up with anything. The king complained about the failure of his venture to a faithful old servant who raised him from infancy and was part of the family. And the old man said to him: “I’m not a sage, I’m not educated, but I know of such a message. During my many years spent in the palace I met a lot of people. Once, I served a visiting mystic whom your father invited and he passed me this message. Just don’t read it, put it under the stone inside the ring and read it only when there’s no way out at all." The king listened to the old servant.
After some time, the enemies attacked the country and the king lost the war. He fled on his horse and enemies pursued him. He was alone, they were many. He rode to the end of the road. There was a big cliff before him, if he fell there - that would be the end. He could not go back, as the enemies were approaching. He already could hear the clatter of their horses' hooves. He had no way out. He was in complete despair. Then he remembered the ring. He opened it and under the stone found an inscription of three words: “This too shall pass.”
After reading the message he felt that everything went quiet. Apparently, the pursuers got lost and proceeded in the wrong direction. Horses were no longer heard. The king was filled with gratitude to the servant and the unknown mystic. Words were powerful. He closed the ring and hit the road. Again, he gathered his army and conquered back his state.
On the day when he returned to the palace, they arranged a lavish welcome for him - a feast for the whole country. People loved their king. The king was happy and proud.
The old servant came up to him and softly said: “Even this moment will pass. Look at the message again.”
"Now I am the winner. People are celebrating my return, I'm not in despair."
“Listen to the old servant,” he answered, “it works not only in bad times but also in good.”
The king opened the ring and read: “This too shall pass."
Again, he felt silence falling over him. Although he was in the midst of a noisy dancing crowd. Feelings of pride and entitlement disappeared. He understood the message. He was a wise man.
And then the old servant said: “Do you remember everything that happened to you? Nothing is permanent. No feeling stays. As night changes to day, moments of joy and despair replace one another. Accept them as the nature of things, as part of life.”
